تاريخ : چهارشنبه ٤ فروردین ،۱۳٩٥

#آشنایی_با_سبکهای_هنری_جهان:

#بخش_سه: #کلاسیسم: #موسیقی_کلاسیکآنجا که به موسیقی مربوط می شود واژه کلاسیک ممکن است به دو شکل استفاده شود. گاهی مردم از موسیقی کلاسیک به طور عام صحبت می کنند و این هنگامی است که آنها موسیقی را در ذهن خود به دو گروه بسیار کلی تقسیم می کنند: کلاسیک و پاپ؛ هر چند برای یک موسیقی دان، کلاسیک معنای خاص و بسیار دقیق تری دارد. این واژه به طور خاص به موسیقی ای که در خلال سال های 1750 تا 1810 ساخته شده است اشاره می کند - دوره ای نسبتا کوتاه که موسیقی هایدن، موتسارت و ساخته های اولیه بتهوون را شامل می شود. در واقع سبک کلاسیک رشد و نمو خود را در آخرین سال های دوره باروک آغاز نمود ولی در مقایسه با موسیقی باروک بافت موسیقی دوره کلاسیک سبک تر، واضح تر، با پیچیدگی کمتر بود. جمال و زیبایی خطوط و شکل ها، موازنه و تناسب و اعتدال و نظم از خصوصیات این سبک است. آهنگساز کلاسیک به ویژه به تعادلی کامل میان بیان احساس و توجه به ساختار رسمی موسیقی می رسد. در طول دوره کلاسیک، برای اولین بار در تاریخ موسیقی، موسیقی سازی اهمیتی بیشتر از موسیقی آوازی یافت. آثار زیادی نگاشته شدند که برای پیانو بودند یا بخشی را برای این ساز شامل می شدند. سونات ( به معنای به صدا درآمده ) نامی بود که آهنگساز کلاسیک به قطعه ای در چند موومان برای تنها یک یا دو ساز داده بود - مثلا پیانو، یا ویولن و پیانو. اگر سه ساز در اجرای قطعه نقش داشتند این قطعه، تریو نامیده می شد؛ برای چهار ساز، کوارتت به کار می رفت؛ برای پنج ساز، کویینتت و به همین ترتیب. دیگر انواع مهم آثار موسیقی برای ارکستر، سمفونی و کنسرتو بودند. سمفونی ( به معنای به صدا در آوردن به همراه یکدیگر ) در واقع سوناتی برای ارکستر بود. این فرم از رشد اورتور ایتالیایی ( که غالبا سینفونیا نامیده می شد ) به وجود آمد و شامل سه قسمت با سرعت های متضاد بود: سریع - آهسته - سریع.



ارسال توسط بلوخین گرجی

اسلایدر

دانلود فیلم