تاريخ : پنجشنبه ۱۳ آبان ،۱۳٩٥

تقسیم بندی ساز ها :

گروه اول. ساز های زهی cordophones که بوسیله سیم تولید صدا میکنند، وبه سه حالت اجرا میشود 1چکشی مانند پیانو وسنتور 2مالشی مانند ویلون 3زخمه ای مانند تار وعود. گروه دوم ساز های بادی AErophones هستند که به سه دسته بی زبانه مانند ترومپت، تک زبانه مانند کلارینت ودو زبانه مانند ابوا. ساز های زبانه دار از چوبی بنام قمیش استفاده می کنند گروه سوم ساز های کوبه ای membranophones هستند که از طریق پوست تولید صدا میکنند مانند دف وتنبک. گروه چهارم ساز های Airophones که از طریق بدنه تولید صدا میکنند. مانند سنج. 3/ موسیقی اصیل ایرانی چیست؟ موسیقی سنتی ایران از دستگاهها، ملحقات یا متعلقات و گوشه های موسیقی تشکیل شده است. دستگاه از دو واژی (دست)و (گاه)به معنای مکان، زمان و نغمه تشکیل شده و مانند لغت پهلوی ((دستان)) در موسیقی دوران ساسانی، به نوعی موسیقی که با دست اجرا می شود، اشاره می کند. دستگاه را به معنای وسیعتر می توان به راژمان (System) تعبیر کرد. چه از این حیث نیز موسیقی ایرانی به راژمان کامل یونانی شباهت دارد که در موسیقی قدیم یونان شامل دستگاههای دورین، فریژین، لیدین و ملحقات آنها مانند هیپودورین و هیپوفریژین و غیره بوده است. یک دستگاه موسیقی از نظر قالب، قطعه ای کامل است و مانند سونات و سنفونی دارای قواعد و قسمتهای مختلفی است که با ساز و آواز اجرا می شود.در موسیقی غربی، معمولآ قطعاتی که به وسیله ساز یا ارکستر نواخته می شود با موسیقی آوازی فرق دارد. اما در دستگاه موسیقی ایرانی، آواز قسمت اصلی و مرکزی موسیقی است و قسمتهای پیشین آواز(پیش درآمد و چهار مضراب) و قسمتهای بعدی آواز(تصنیف و رنگ) در حقیقت به طور مقدمه یا خاتمه موسیقی، به آن بستگی دارد. موسیقی سنتی ایران دارای هفت دستگاه و پنج آواز است که از متعلقات و ملحقات آن شمرده می شود. از این آوازها چهار آواز متعلق به دستگاه شور، ویک آواز متعلق به دستگاه همایون است. ب – انواع دستگاهها - دستگاه شور: (شامل 15 گوشه) آواز ابوعطا (شامل 9 گوشه) آواز بیات ترک (شامل 12 گوشه) آواز دشتی (شامل 9 گوشه) آواز افشاری (شامل 9 گوشه) 2- دستگاه همایون (شامل 12 گوشه) آواز اصفهان (شامل 11 گوشه) 3 – دستگاه سه گاه (شامل 10 گوشه) 4 – دستگاه چهار گاه (شامل 10 گوشه) 5 – دستگاه ماهور (شامل 20 دستگاه) 6 – دستگاه راست پنجگاه (شامل 14 گوشه) 7 – دستگاه نوا (شامل 14 گوشه) ج – پاره ای از ویژگیهای دستگاهها دستگاه شور را مادر آوازهای موسیقی ایرانی نام نهاده اند، و علت آن هم وجود ملودیهای متنوع مناطق مختلف ایران در این دستگاه می باشد. آوازهای ابوعطا یا دستان عرب، بیات ترک یا بیات زند، آواز دشتی یا چوپانی از ملحقات این دستگاه می باشند. دستگاه همایون که آواز اصفهان را در بر می گیرد، با دستگاه شور کاملآ متفاوت است. دستگاههای سه گاه و چهار گاه تا حدودی به یکدیگر شباهت دارند، اما دستگاه ماهور دستگاهی کاملآ متفاوت است، و گام آن با گام بین المللی مطابقت دارد. دستگاه راست پنجگاه، قدیمی ترین دستگاه موسیقی ایرانی محسوب می شود که شباهت زیادی با دستگاه ماهور دارد. بطوریکه برخی از بزرگان موسیقی، این دو دستگاه را یکی می دانسته اند، و آخرین دستگاه موسیقی دستگاه نواست که در بعضی قسمتها با دستگاه شور نزدیک می نماید. تعریف آواز آواز مجموعه ای از نغمه هاست که با ریتم آزاد، و برخی اوقات با وزن آمیخته با میزان اجرا می گردد. آوازها در اصل قسمتی از دستگاهها می باشند. تعریف گوشه در هر دستگاه و آواز تعدادی گوشه با اسامی مختلف به کار می رود. گوشه، جزء کوچکی از موسیقی است که به تنهایی استقلال ندارد، اما هر گوشه به آهنگ خاصّی خوانده و نواخته می شود و نوازنده و خواننده روی این گوشه ها بدیهه نوازی و بدیهه خوانی می کنند. در تاریخ موسیقی ایران بیش از یک هزار گوشه متداول بوده است که امروزه فقط حدود یکصد و پنجاه گوشه در قالب هفت دستگاه و پنج آواز خوانده و نواخته می شود، و مابقی آنها در رهگذر تاریخ به فراموشی سپرده شده اند.



ارسال توسط بلوخین گرجی

اسلایدر

دانلود فیلم