جنگ گرجی محله و قره تپه به سال 1330

..جنگ گـــــــــــــــرجی محله و قرتپه

در سال ۱۳۳۰ جنگ سختی بین دو روستا ی گرجی محله وقره تپه در گرفت.

جنگ بر سر دو قطعه زمین بود و  یک کشته هم داشت و نهایتا زمینها نصیب

گرجی ها شد و هم اکنون نیز  آن دو مزرعه(روداب و غازچال) در دست گرجی هاست.

بر همین اساس جناب  آقای  میر اصغر حسینی در سال ۱۳۴۵ این واقعه را به نظم درآورد

      "با کمال احترام به اهالی خوب قره تپه و گرجی محله"

بجنگ قراتپه در سال سی          به صحرا روان گشت گرجی بسی

بر آمد چو آواز طبل و دهل            کشیدند صف میر علی و یدل

امین و ابوالقاسم و محقلی         شریف و ابخش حیدر و نقد علی

غلام وعلی بخش ومصطفوی        فضل الله ودرویش وحاجی صفی

سروپا همه غرق چوب وچماق       تو گویی که شد جنگ کرد وعراق

بدوش علی بخش وعابث علم        چو مرد سلحشور زدندی قدم

به روی علم نقش بسته چنین        که ای مردمان تجاوز گزین

اگرسربه سرتن به کشتن دهیم       مبادا که غازچال به دشمن دهیم

دیگر جعفری آن یل زورمند              چو بنشست بر پشت اسب سمند

زمین زیر پایش نیاورد تاب               به مانند گردان و افراسیاب

به اطراف او جانبراروجلیل                بیک دست چوب وبه یک دست بیل

به یکسو سواران همه با جوال         به قرپوس زین بسته چندین خلال

برای چپاول همه دل پزیش               ندانند که تا شب چه آید به پیش

صف بیکرانی بیامد پدید                  دل دشمن از خوف او می تپید

همه بیقرار و همه با شتاب             روانه شدند سوی دشت روداب

چو اطخان ریس قبایل شنید            نفس در درون گلویش برید

زبانش زبیم خطر لال شد                که هر ثانیه بهر او سال شد

به یارمد چنین گفت اطخان پیر         مبادا شویم دست گرجی اسیر

بگو تا جوانان همه بی درنگ            بگیرند چوب و چماق و تفنگ

به بازو بپیچند جمله نمد                 به اطراف مچها ببندند شمد

گزارند بر فرق خود قابلمه                 کسی را نباشد ز کس واهمه

گهی از یسار و گهی از یمین            یورش آورید از هوا و زمین

مبادا در این عرصهء کارزار                کسی بی جهت پا نهد بر فرار

پیاده ز شرق و سواره ز غرب            بکوبید بر فرق گرجی به ضرب

بصحرا شدند جملگی مستقر           پیامی فرستاده بود میر حیدر

پیامی فرستاده بود با شتاب            که یاغازچال ازشماست یا روداب

ازاین دو یکی را شما صاحبید           اگر پیشنهاد مرا طالبید

بگرجی گران آمداین حرف زشت        چوتیری به قلب یکایک نشست

دگر طاق شد طاقت نادری                بگفتا به محمود کل حیدری

بگو تا جوانان همه بیدرنگ               مهیا شوند جملگی بهر جنگ

چمازی چماقی برگرفتی به کف         به پشت غلام لاک تک بسته صف

حسنجان و بخشی و ملا حسن        گرفتند خلال و جوال و رسن

برای غنیمت ز جو و عدس                خدایا تو دانایی و دادرس

به پشت سمند مرکب تیز تک             نشسته به قرپوس زین حاجی تک

لجامش به دست و دوپا درکاب           همی اسب می تاخت بدور روداب

قراتپی ها جمله برخاستند                سر پل لعین صف بیاراستند

حسن کورومشتی کل و میرحیدر         که می گفتند از دل عمر یا عمر

حسن کل دو فرزند چاق و تپل              صف آرایی کردند بر روی پل

صف آراستند از شمال و جنوب             مسلح ز شمشیر و چاقو و چوب

چو اطخان به قرپوس زین تکیه زد          ملک در فلک بخت او سکه زد

برای تماشای نام آوران                       بیامد چو کاوس و نوشیروان

بیامد به پیش سپاه قلیل                    بگفتا چرا پس نیامد خلیل

شما اندک و دشمن بی شمار              نباید بترسید از این کارزار

دو صف در بر هم گرفتند قرار                 چو رزمندگان در پی کارزار

افق از خور خاوری لاجورد                     شد هنگام جنگ و ستیز و نبرد

گرفته به کف میر حیدر قمه را                بپا کرد هم چون یلان چکمه را

زره کرد بر تن چو گیو و قباد                   کمر تنگ بر بست کله کج نهاد

زبانگ نهیبش سحاب اشک ریخت          شهاب از دم تیغ او ریز ریز

خور از بیم صمصام او تیره گشت           سما در تخیل زمین خیره گشت

نشسته به پشت گهر مادیان               گت اریایی بزد بر میان

بیامد به میدان چو قرص قمر                بگفت ایها الناس منم میر حیدر

به یک پاره گی حمله آغاز شد              عقاب شقاوت به پرواز شد

بگفتا به فرزند خود نادری                    تو در جنگ بسی چابک وماهری

به اکبر بگو تا رود در یمین                   بایستد به پشت شریف و امین

تو اصغر در اینجا مرا یار باش                ز دشمن مشو غافل،هشیار باش

بگفتند قراتپی ها یا علی                    زدند با چماغ چونهء صفر علی

به شمشیرعباسقلی گیلک                 دو نیم شد سر تاس اسماعیلک

چنان جنگ مغلوبه شد لاجرم               شکسته دو دندان کبلا کرم

حسین کور چنان زد سرمیراحمد           فتاد از سر او کلاه نمد

بسی گرد و خاک بلند شد از سپاه         فتاد از سر حاجی گرگین کلاه

حسن کل در این معرکه لال شد            گریزان به سوی قریشمال شد            

علیجان میلادی ان مرد نیک                  بدید ریش پر خون علی اکبرزیک

سرش را نهاده به بازوی خود                نشانده ورا روی زانوی خود

بگفتا چرا مرده ای حقیر                       گمانم ترا گشت رجب صغیر

به خونخواهیت می روم ای عمو            قراتپه را می کنم زیر و رو

علیجان به غبغب همی باد کرد            دل مرده ای را دمی شاد کرد

زجا جست ناگه چو درنده شیر            که تا سر ببرد ز رجب صغیر

که او دید اوضاع بسی پس بود            مگس کی هماورد کرکس بود

به سوی محله بسی جیم شد         چو بستنی فاسد کیم شد

ز جعفر که از نسل اسحاق بود            گمانم در این معرکه طاق بود

همی می زد ازچوب وچاقوومشت      بگفتند یکی یا دو تن را بکشت

/ 0 نظر / 21 بازدید